Miekje.net

Sinds zondagavond ben ik weer terug in het koude Nederland! De vlucht was lang, heb niet geslapen maar wel nog wat contacten opgedaan oa een adresje om te slapen aan de Ramblas in Barcelona. Hier aangekomen valt het me op dat alles echt zo mega schoon is! Vooral de lucht! Ook vreemd dat ik hier de mensen allemaal kan verstaan. Maar daar wen ik ook vast wel weer aan ooit

Mijn afscheid bij het bedrijf was wel erg gezellig. In plaats van gewoon te verdwijnen zoals de Chineesjes dat gewoonlijk doen als ze weggaan bij een bedrijf, heb ik er natuurlijk een feestje van gemaakt. Een mega chocolade taart besteld, nog wat kadootjes gehad van de Chineesjes (oa een mooie stenen chinese kool, te bewonderen in mijn kast). Na van iedereen afscheid genomen te hebben vertrokken Eddie en ik richting de opera. Een erg mooi verhaal over een mannetje die gevangen was genomen in een tempel en zijn vrouwtje, eigenlijk een onsterfelijke slang, die daar boos om was en ging vechten samen met haar zus. Dus… Het liep natuurlijk allemaal goed af en ze leefden nog lang en gelukkig.

De volgende dag samen met Edwina van het goede Beijingse leven genoten. ’s Avonds met Tony en nog wat andere collega’s naar de KTV gegaan.  Die anders zo verlegen Chineesjes gaan echt helemaal uit hun dak als ze een microfoon in hun handen krijgen. Na een paar uur die Chinese muziek meegeschreeuwd door je collega’s en af en toe zelf tussendoor de Spice Girls of Madonna zingen, heb je het wel gehad kan ik je zeggen. De volgende dag weer vroeg op weg naar het vliegveld. Met veel te veel bagage natuurlijk. Bij mijn koffer vonden ze het niet zo een probleem en mijn handbagage hebben ze niet gewogen gelukkig…

Nu fijn aan mijn IBP beginnen, met jetlag, en dromen over die goede, gekke, vreemde tijd in Beijing.

Maar het zal ook wel weer erg fijn zijn om thuis te komen. Ik ben bijna vergeten hoe dat eruit ziet! Maar nu eerst nog genieten van mijn laatste weekje in Beijing. We wilden daar afgelopen vrijdag mee beginnen en naar de Chinese opera gaan. Het was even zoeken, maar toen hadden we het theater eindelijk gevonden. De deuren waren verdacht dicht… Je kan dus nooit te veel vertrouwen op de Lonely Planet in Beijing. Alles veranderd hier zo snel, wegen en theaters verdwijnen waar je bijstaat. Je knippert even met je ogen en… kwijt! Toen maar bij een thee huis wat gaan eten. Tijdens het eten was er een show met allemaal verschillende soorten Chinees amusement. Het is wel grappig om te zien wat die Chineesjes allemaal leuk vinden. Ze veranderen allemaal in kleine kindjes als er iemand in een apepakje op het podium verschijnt en wat gaat vechten met wat mannetjes. Het hipste was de acrobaatjes, Chinees Kung-fu en de face-changing act. Daarna nog een rondje gelopen rond het plein.

Zaterdag begon met eens goed uitslapen en een goed ontbijt bij de Starbucks, warme choco en een brownie, mjammie! Na een knipbeurt (tjah, dat kost ook bijna 4 euro, dus dat moest nog ff voor ik weer terug ging) was het tijd om wat te gaan shoppen. Het was gezellig druk de hele dag in de metro. Zoals jullie misschien wel gehoord hebben mochten de laatste 4 dagen om de dag de auto’s met even of oneven kentekenplaten rijden in Beijing. Chinezen zijn echt mega braaf en lieten dus de auto staan en namen de metro. Er waren extra mensen bij de metro aan het werk om mensen in de metro te proppen en iedereen moest netjes in rijen gaan staan van ze.

Na lekker gegeten te hebben toch nog maar naar een bar gegaan om even een kijkje te nemen. Om 2 uur was het kijkje voorbij en gingen we met de taxi naar huis ‘We are almost home, we are already at the skin diseases hospital’. Thuis aangekomen klommen we over de poort heen (die sluit om 11 uur) en kropen we in ons bedje. Na weer een keer uitgeslapen te hebben gingen we weer op weg naar de metro, maar dit keer op de electrische fiets van Captain Slow. De mensen begonnen net een beetje gewend te raken aan 2 westerse meisjes op de fiets en dan zitten er ineens 2 westerse meisjes samen op een electrische fiets! Ze keken weer hun ogen uit.  Toen ze uitgestaard waren gingen we naar ‘the Orchard’. Daar gelijk al onze maaltijden van die dag genuttigd tijdens het buffet. Daarna nog in de tuin rondgewandeld. We waren echt even vergeten dat we in Beijing waren. Want zoals iemand tegen ons zei zaterdag avond: ‘Beijing is een romantische stad, maar het meest romantische is toch wel om Beijing te verlaten’

En hier nog wat nieuwe foto’s!

Het weekend begon al goed. Ik ging bij Captain Slow achterop zn ‘motorbike’. Het is gewoon een electrische fiets die niet meer dan 25 k/m per uur kan ofzo, maar er wel gevaarlijk uitziet. En dat is ie ook met onze engineer erop. Dit is waarschijnlijk de engste ervaring die ik hier in China heb gehad. Een stuk enger dan half dood aan het infuus liggen in het ziekenhuis. Captain Slow vond namelijk dat het een motorbike is en dat is bijna hetzelfde als een auto, dus ga je vrolijk tussen de auto’s door rijden. Gelukkig hebben we het heelhuids gehaald. Anders had hij zn vriendin niet eens ten huwelijk kunnen vragen! Dat is hij nu namelijk aan het doen. Hij is op bezoek bij haar ouders en heeft daarvoor vrij gekregen. Het is nu lekker rustig op het werk en in het huis.

Dat hadden we gisteren ook wel nodig. Zaterdag avond Susie Wong uitgeprobeerd. Erg gezellig. We kwamen wat Australische mensen tegen bij de deur. 1 ervan kende de manager en zei dat als we met hun mee naar binnen gingen we geen entree hoefden te betalen. Hij had zijn vriendschap iets hoger ingeschat. We kregen wel een gratis tafel, maar dan moesten we wel 200 euro aan drank besteden met zn 6en. Toen we binnen waren kregen we wel allemaal gratis shots van de manager. Met nog wat cocktails erbij werd het een erg gezellige avond.

We waren zondag dus wel een beetje gaar. Van onze plannen om naar de opera te gaan is niet zoveel meer gekomen, gelukkig hadden we zaterdag al wel genoeg gedaan voor twee dagen. Cultureel gedaan in Factory 798. Een oud fabrieksterrein met allemaal huisjes met tentoonstellingen. We hebben wat gewinkeld, nog een heel lief jurkje gekocht. De verkoopster zei dat ie heeeeeel klein was, dat zij m maar net paste. Toen vroeg ze of ik dacht dat ik dunner was dan zij. Ik zei maar dat ik geen idee had en wel het jurkje wilde passen. Ik denk dat het verkoopstertje erg beledigd was, ik paste hem namelijk wel. Ze zei dat er al heel veel mensen waren geweest die het jurkje mooi vonden, maar niemand paste m. Ik denk dat ze zich een beetje dik voelde nu en even wilde vertellen dat de meeste mensen nog dikker zijn dan haar. Daarna met hip jurkje uit eten geweest. Het leuke aan Beijing is dat een mega duur restaurant met heel erg goed eten hetzelfde kost als een goedkoop restaurant in Nederland. Ik denk dat ik wel een beetje verwend ben als ik terugkom. Maar aan de andere kant ben ik vast weer erg blij om in een schoon huis te leven, gewone wc’s tegen te komen, eten kunnen bestellen, eten kunnen kopen en kunnen ademen. Toch ga ik het allemaal wel missen hoor. Captain Slow vertelde me vorige week dat ik altijd een plekje in z’n hart zou hebben. Toen ie vroeg of ik hem ging missen, antwoordde ik: Ik zal je nooit meer vergeten. En dat kan ook niet denk ik. Ik denk dat hij de vreemdste Chinees is die er is. Arme toekomstige vrouw.

Haha, ik bied net Tony een snoepje aan. Hij legde snel de zak aan de kant en raakte bijna in paniek bij het idee van een snoepje. Laatst had ie er namelijk stiekem een gepakt. Maar ik geloof niet dat Chinezen zo van drop houden. Ud Lei kijkt nu naar de zak snoepjes. Hij is nu op een krijtje aan het slaan om te kijken hoe hard het is. Hij vind het maar gek. Hij moet erg lachen en zegt iets in het Chinees tegen de rest, die nu vervolgens weer moeten lachen.

Er is trouwens wel iets vreemds gaande in Beijing. Ik denk dat het iets met de experimenten voor de Olympische Spelen te maken heeft. Nu al voor de vierde dag op een rij lekker weer hier! En dan bedoel ik dus zon en een heldere blauwe lucht. Alleen zondag toen we naar buiten gingen om ergens wat te eten ging het ineens keihard regenen en onweren. Samen met wat Chinezen hebben we onder een parasol geschuild. Toen we dachten dat het wat minder werd zijn we weer verder gelopen. Maar toen er geen parasol in de buurt was ging het weer plenzen. Dus toen als twee verzopen katjes maar vrolijk door de modder en in de regen naar het restaurant gelopen.

Maar daarna klaarde het weer helemaal op gelukkig! Morgen kunnen we hopelijk weer lekker in het park zonnen. Vorige weer deed Edwina na de lunch wat knoopjes open, zodat er wat meer huid bruin kon worden. Een Chineesje wat voorbij liep keek wel erg gek. Toen Edwina naar m riep: ‘Yes, I am doing a striptease’ zwaaide hij vrolijk.

Poeh… Zo gaat de tijd wel hard. Vorige week bijna de hele week op bed gelegen, met koorts en overgeven enzo. Gelukkig ben ik nu weer helemaal beter. Maar al de plannen die we voor het weekend hadden zijn weer niet doorgegaan. We zijn wel lekker naar een SPA geweest. Massages, kruidenbaden, zwembaden en sauna’s in een mooie Chinese tuin. Ik heb zelfs een voet massage overleefd!!! Wie had dat ooit gedacht? Ik vond het wel erg dapper van mezelf en iedereen die me ooit heeft geprobeerd te kietelen onder mijn voeten moet het daar wel mee eens zijn Edwina zei dat ik het erg goed deed voor iemand die voor de eerste keer een voetmassage kreeg! Jeuj! Daarna lekker uit eten geweest en daarna onze nagels laten doen en tegelijkertijd een gezichtsbehandeling gehad. Erg vervelend hoor, een stage in China. Het lijkt allemaal erg luxe, totdat je het centrum van Beijing verlaat en in de buurt van ons huis komt. Eenmaal op de kamer aangekomen was er toch nog een grote verrassing. Captain Slow stond erg trots te zijn naast een ‘nieuwe’ stoel en bank (natuurlijk wel met het oude gare kleedje erover). Hij vertelde dat deze op de gang stonden en hij m meegenomen had, maar uit zijn verhaal begrepen we niet of de vorige eigenaren hier helemaal achter stonden. De oude bank staat nu trouwens naast Tony z’n bed, Captain Slow hoeft, na 2 maanden, eindelijk niet meer op de grond te slapen.

Vandaag besefte ik me dat 3 weekjes eigenlijk maar heel kort is. Moet nog een presentatie maken, een report, een se… poeh poeh. Ze vragen me hier al wanneer ik weer terug kom naar Beijing en Tony vroeg of ik m dan ome Tony ging noemen. Dat betekend namelijk dat je iemand aardig vindt in China. Het broertje van de vriend van Lisa noemde Edwina en mij ook al zijn zusjes. Best grappig die Chinezen.

De afgelopen weken druk bezig geweest met ontwerpen. Deze week toch maar overgestapt op de Chinese manier van werken. En de klant vond mn ontwerp goed! Dus dat was wel fijn.

Dit weekend nog rustig aangedaan omdat Edwina vorige week ziek was. Zaterdag eerst naar de supermarkt geweest. De taxichauffeur had de radio aanstaan, waar alleen maar Abba liedjes op te horen waren. Hij vond onze zangsels volgens mij niet zo een heel groot succes. De volgende keer dat hij twee westerse meisjes langs de kant van de weg ziet staan gaat ie er denk ik snel vandoor. Toen we weer thuiskwamen hebben we Captain Slow uit zn bed geschopt en zijn we schoon gaan maken. Ik was in de keuken bezig met op de achtergrond het geluid van Captain Slow die instructies kreeg van Edwina voor het schoonmaken van de badkamer en woonkamer. Naja instructies, het ging ongeveer zo: “You can do nothing, so just clean! Shut up and clean!” en dan deed ze weer even iets voor. Captain Slow liet het allemaal maar over zich heenkomen en was vrolijk irritante Chinese liedjes aan het zingen. Hij legde ons nog even uit dat Chinese mannen niet schoonmaken, daar zijn vrouwen voor. Als dank voor de uitleg heeft ie een flinke klap gekregen van Edwina. Toen we na het schoonmaken naar boven gingen rende Captain Slow gelijk naar buiten. En dat terwijl hij de hele dag in bed wilde blijven liggen eigenlijk. Maar we hebben wel weer een lekker schoon huis. Voor Chinese begrippen dan, want Captain Slow is er toch niet zo heel erg goed in

Dit weekend bestond vooral uit lekker eten. Vrijdag nam Tony ons mee naar een restaurant waar we allemaal verschillende krab soorten gegeten hebben. Zaterdag eerst lekker uitslapen. Tegen de tijd dat we in het centrum waren was het alweer bijna tijd om te eten. We zijn met wat Australische mensen naar een MEGA chic restaurant gegaan. Daar hebben we een 6-gangen diner genuttigd met wat verschillende (Australische) wijnen erbij. Daarna nog een poging gedaan tot wat te drinken op een terrasje, maar aangezien we daar 40 euro voor een tafel moesten betalen, zijn we maar naar huis gegaan.

Zondag erg vroeg ons bed uit. We gingen samen met Lisa naar het pretpark. Vooral veel in de rij gestaan. Zelfs voor de hele kleine saaie attracties. Chinezen zijn namelijk erg goed in rijen verstoppen, zodat je denkt dat het maar een rij van een kwartiertje is, maar je uiteindelijk 2 uur staat te wachten en in de attractie bijna in slaap valt Ze hadden ook nog zo een water ding. Aangezien het best warm was, hadden we de rij van 2 uur er wel voor over. Ik vond al de Chinezen wel een beetje watjes, ze kochten allemaal een regenpak voor ze erin gingen. Later begreep ik dat dit een reden had, ik was echt HELEMAAL doorweekt. En ook al was het best warm, Beijing heeft zo een hoge luchtvochtigheid dat het uren duurt voordat je opgedroogd bent (en je dus een natte stoel achterlaat in een Beijingse taxi). Toch maar omgekleed thuis en samen met Tony naar een theehuis gegaan. Captain Slow was buiten aan het spelen en had zijn sleutels weer eens thuis laten liggen, dus hij kon niet naar binnen. We werden al wel een beetje bezorgd toen hij om 11 uur niet netjes voor de deur zat te wachten op ons.

De volgende dag was het erg rustig op het werk. Waarschijnlijk omdat Captain Slow niet aanwezig was, waarschijnlijk naar een klant dachten Eddie en ik. Toen we gingen eten zei Tony: ‘Captain Slow is lost’. Hij had de nacht ervoor tot 4 uur zitten wachten, maar hij was gewoon niet thuisgekomen en ook niet op het werk verschenen. Dat is natuurlijk wel een beetje vreemd, zelfs voor Captain Slow. Tony zou ’s avonds naar de politie gaan om hem als vermist op te geven. Niemand wist namelijk waar hij was en hij had zijn telefoon uitstaan.

Edwina en ik gingen naar huis, ik verwachtte eigenlijk dat Captain Slow wel op de stoep zou zitten van het huis. Maar dit was niet het geval. Rond 8 uur kregen we een smsje dat hij was gevonden. Een van onze collega’s was na het werk naar een bar gegaan, daar trof hij Captain Slow aan, die spelletjes aan het spelen was.

Nu konden we met een gerust hart een film gaan kijken. Halfverwege hoorden we onze huisgenoten met veel lawaai (waarschijnlijk gescheld in het Chinees) thuiskomen. Toen de film afgelopen was, en het ook rustiger was geworden beneden, liepen we voorzichtig naar beneden. Het leek net of Captain Slow gewond was, er zaten vegen bloed op zijn gezicht en borst. Gelukkig bleek het niet om bloed te gaan, maar om de chocoladeijs die hij even daarvoor had zitten eten. Om alles goed te maken had hij twee grote flessen fanta gekocht. Hij voelde zich geloof ik wel een beetje dom, wat wij nog even bevestigden voor hem. Hij was namelijk zondagavond naar de bar gegaan en daarna bij een voormalige klasgenoot wezen slapen. Daarna was hij weer naar de bar gegaan. Helemaal vergeten dat het maandag was en hij dus moest werken.

Zaterdag rond een uur of 2 vertrokken we met de bus naar het strand! Na 5 uur in deze bus, vol met Duitsers, vertoeft te hebben kwamen we dan eindelijk aan. Meteen renden Edwina en ik richting de zee en sprongen in het water. Het water was boven alle verwachting schoon en had een aangename temperatuur. Wij waren gelukkig! Na het zwemmen gingen we wat eten zoeken en onze fles Malibu overkieperen in waterflesjes voor het geval de Chineesjes onze tassen zouden gaan onderzoeken en we geen eigen drank mee mochten nemen. Maar toen we het feestterrein opgingen keken de groene mannetjes niet eens naar ons kaartje, ze dachtten waarschijnlijk dat alle westerse persoontjes gewoon een kaartje hadden (dat zal ook wel want anders kon je de bus niet in). Toen we in de buurt van de muur kwamen, kwamen er ineens van alle kanten kleine groene mannetjes aangelopen. Het was schijnbaar erg gevaarlijk om in de buurt van de muur te komen, want ja, stel je voor dat ie omvalt, terwijl wij daar net zitten. Om ze gerust te stellen zijn we toen maar op een volgens hun veilig plekje gaan zitten. Toen ze met drie mannetjes druk in de weer waren om een Chineesje tegen te houden die over het hek wou klimmen, zijn we toch snel weer een paar meter dichter bij de muur gaan zitten. Toen ze t Chineesje overmeesterd hadden keken ze ons wel een beetje gek aan, alsof ze een vaag vermoeden hadden. Maar ze waren een beetje te verlegen om weer naar ons toe te gaan. Ondertussen was er trouwens ook al vuurwerk, wat ook heel hip was!

Na nog wat meer Malibu besloten we, samen met onze nieuwe Duitse vrienden, wat te gaan zwemmen in de zee. Zodra de kleine groene mannetjes dit doorhadden verzamelden ze allemaal aan de rand van het water (Chineesjes zijn over het algemeen erg bang voor wat water), om ons toe te schreeuwen hoe gevaarlijk dit wel niet was. Na 3 kilometer lopen kwam het water nog maar tot je middel, dus volgens ons viel dit wel mee.

Later bleek er ook een Chineesje het water in te zijn gegaan. Voor kleine Chineesjes is het wel een beetje gevaarlijk, hij bleek namelijk een schrammetje te hebben. Edwina heeft m verzorgt, 5 security mannetjes stonden ernaar te kijken, terwijl er 1 een ehbo Chineesje ging halen. Toen deze aankwam had Edwina het wondje allang schoongemaakt en een pleister erop geplakt. Ze bleef maar zeggen tegen het Chineesje dat hij een watje was, waarop hij telkens antwoordde: Thank you!

Rond een uur of 5 zouden we kijken naar de zonsopgang. We namen plaats op een leuke rots. Het werd rond deze tijd wel licht, maar de zon hebben we helaas niet meer kunnen zien. Ook op 5 uur rijden van Beijing is nog een hoop smog. Na nog wat dansen zijn we in de bus gestapt richting Beijing. En rond een uur of 12 lagen we eindelijk op ons bedje. Edwina zei nog even dat ze sinds haar 18e niet meer zo gefeest had. Het was dus erg geslaagd!

Ik bedacht me dat jullie nog niet eens foto’s van mijn nieuwe kamer hebben gezien (waar ik dus al zit sinds Edwina er is, een maand ongeveer). Dus bij deze. Ik heb gister bij een dvd winkeltje de posters gekocht (3 voor 20 cent) Dus misschien ga ik er nog meer kopen, kan ik mn kamer er helemaal mee behangen! Verder niet zoveel meegemaakt. Gisteren met mn Chinese collega’s wezen eten. De baas kwam bij onze tafel staan en vond dat ik echt een bepaald gerecht moest proeven. Toen ik iets anders bestelde kreeg ik t gratis van m! Dat werkt wel goed hier dus Verder niet zo heel veel beleefd de laatste dagen. Druk gewerkt aan een mobiele printer. Tekeningetjes gemaakt en ben m nu in SolidWorks aan het maken. En over 2 dagen sta ik lekker te dansen aan het strand op de muur! Edwina en ik kijken er erg naar uit. Om de 10 minuten heeft minstens 1 van ons het er wel over. Maja, na de hele week tot half 7 werken en alle dagen Captain Slow om je heen, ben je wel eens toe aan een goed feestje.

Ik zit nu precies op de helft van mijn tijd in China. Wel gek, aan de ene kant heb ik het gevoel dat ik er nog maar net ben, maar aan de andere kant mis ik alles in Nederland toch ook wel weer. Het is nu maandag, de week is weer net begonnen. Vandaag leuk zitten tekenen en ook nog met een Chinese klant gesproken.

Hier links op de foto staat Captain Slow, kunnen jullie die eindelijk ook eens zien. Hier nog wat quotes van de laatste week: Captian Slow: ‘I like to drink blood, I want to become a vampire’ and ‘Beautiful girl isn’t good wife’. Hij staat nu achter me en herhaalt het nog een keer. Ik word er een beetje bang van. Ik moet Engels typen van hem nu, want dan kan ie t ook lezen. Rechts op de foto staat Tony. Captain Slow moest wat lager gaan zitten van Tony, anders lijkt ie zo klein.

Dit weekend zijn Edwina en ik voor het eerst echt uitgegaan hier. Er waren erg veel buitenlanders maar ook nog wat Chineesjes in Club Banana’s. Het zag er allemaal mega hip uit. Met een groot springkussen als dansvloer en Chineesjes met vuurwerk die op de bar dansen en cocktails maken. Ook de wc was hip. Eerst gaf iemand je wc papier aan en zeiden naar welke wc je mocht gaan. Daarna deden ze wat zeep in je handen en zetten de kraan aan en pakten alvast een handdoekje voor je. Er was zelfs goede muziek in de club, dus wij hadden het wel naar ons zin. Toen we thuiskwamen (rond een uur of 5) was lag Captain Slow op de bank te slapen, met het licht nog aan. Hij had de hele dag op de bank gelegen (waarschijnlijk omdat ie alleen thuiswas en nog steeds veel moeite heeft met deuren in combinatie met sleutels, en wij de deur op slot hadden gedaan.) Zondag niet zo heel veel gedaan, een aantal keer gegeten en het huis schoongemaakt, maar dat was wel heel erg nodig, dat wil je echt niet weten.

Volgend weekend gaan we naar een beach party op de plek waar de muur in het water gaat! Dus dat wordt ook wel heel hip denk ik. Misschien kunnen we zelfs nog wel zwemmen daar. Als de zee hier wel schoon is, want daar heb ik niet zoveel vertrouwen in, daarvoor ben ik al te lang in China.

Hoi allemaal,

Ik ben weer terug van mijn vakantie! En ik heb het overleefd. Naja, nog maar net hoor ;). Ik zal even beginnen bij het begin, want jullie lopen erg achter geloof ik.

2 dagen voor ik vakantie had kwam Edwina aan. Ze kon helemaal niet geloven dat ze in China was. Het was meteen erg gezellig, gelukkig maar want we moeten wel veel met elkaar omgaan. Die woensdag was haar eerste werkdag en ook gelijk haar laatste voordat ze vertrokken naar een uithoek van China om daar te gaan paardrijden (volgens Edwina op ‘crazy horses’). Maar toen ze die ochtend wakker werden troffen ze een ziek Miekje aan. Ik was al een hele nacht vrolijk aan de diaree en moest overgeven. Edwina gaf me allemaal pillen en ik moest gekke dingen drinken, maar het hielp niet zoveel, het kwam er allemaal weer uit. Het tripje heeft wat vertraging opgelopen, maar nadat ze wisten dat mijn ouders er aan zouden komen en Tony het hotel van mijn ouders ons adres doorgegeven had, zijn ze dan toch nog gegaan. De taxichaffeur heeft Tony nog een aantal keer moeten bellen (Taxichauffeuren in China zijn niet zo goed in adressen vinden) maar het is m toch gelukt om mijn ouders netjes voor de deur af te zetten (op 5 hoog). Die dag ben ik nog verhuisd van mn eigen bedje naar dat van mijn ouders in het 5 sterren hotel.

De volgende ochtend kwam Martin aan. Toen hij aankwam in het hotel zijn we gelijk maar naar het ziekenhuis gegaan. Niet echt wat ik me van zijn aankomst voor had gesteld. Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen moesten er wat formulieren ingevuld worden en toen kon ik eindelijk plaatsnemen aan het infuus. Na 36 uur alles overgeven wat je erin giet, voel je je niet zo fijn meer. Maar als ze dan vervolgens 3 liter vocht plus nog een flesje antibioticum in je bloed doen, voel je je echt een stuk beter. Op de foto ben ik al over de helft heen van t water, dus ik was al niet meer zo een zielig hoopje miek als toen ik binnenkwam.

Toen ze in het ziekenhuis niets meer hadden om aan mijn infuus te hangen mocht ik naar huis. Naja, naar ons hotel. Martin en ik hadden een heel goedkoop hotelletje gevonden en toen we aankwamen snapten we waarom het zo goedkoop was. Gezellig was anders en ze hadden ergens een muggenkwekerij geloof ik, want we bleven maar muggen doodslaan. We hebben hier 2 nachten geslapen en zijn toen stiekem ontsnapt naar een ander hotel. Eentje zonder muggenkwekerij. En met schoonmakers. En met licht op de kamer. Als we 1 hutongtje doorliepen waren we al op Tiananmensquare. Het enige probleem wat we hier hebben gehad is dat er ineens politie voor de deur van de hotelkamer stond, om 11 uur ’s avonds! Ze hadden het papiertje bij dat Martin op het vliegveld ingeleverd had en ze moesten nog een kopie hebben van onze paspoorten. Beetje gek wel, dat China. Komen ze controleren of de toeristjes wel netjes op hun hotelkamer zitten?

Voor de rest hebben we geen last meer gehad van de politie en 2 weken lang hebben we lekker de toerist uitgehangen. Foto’s! We hebben echt alles gezien wat er te zien valt in Beijing geloof ik. We hebben ook alles gekocht, dat kan ik echt nooit allemaal meenemen naar Nederland ben ik bang Ik ben echt mega goed geworden in afdingen ook! Ben al helemaal gewend aan de vrouwtjes in de winkels die aan je staan te trekken (letterlijk!) en doen alsof je helemaal gek geworden bent als je een prijs noemt. Maar uiteindelijk krijg je dan toch een tas voor 6 euro, waar ze eerst meer dan 100 euro voor vroegen

Verder nog veel meer meegemaakt geloof ik, maar dat ben ik allemaal alweer een beetje vergeten. Toen ik thuiskwam was Captain Slow weer helemaal blij om me te zien. T is ook nog steeds net een klein kindje. Niets veranderd in die twee weken. Wel had hij gisteravond een date! Met een vrouw! We hebben m netje aangekleed en gezegd wat ze moesten gaan doen en toen hebben we m op pad gestuurd. Hij (en naar zijn zeggen ook zn date) heeft t erg naar zn zin gehad. Maar hij had niet gezoend, schijnbaar had ie dat nog nooit gedaan en hij wilde wel oefenen op Edwina. Ze heeft er nog steeds nachtmerries van.